W walce z Arseniuszem Lupinem by Marek Romański

Author:Marek Romański
Language: pol
Format: mobi
Publisher: SK
Published: 2012-11-22T23:00:00+00:00

ROZDZIAŁ XVI

w którym między innymi jest mowa i o butach

Ubrany w piżamę, detektyw przewracał cały pokój w poszukiwaniu zguby.

Chodziło o buty. O nic innego, jak tylko o buty. Jeszcze ubiegłego dnia w południe – Konrad Wichura przypominał to sobie doskonale – buty stały w szafie i wydawały się zupełnie zadowolone ze swego losu. Teraz jednak, gdy detektyw chciał włożyć nową parę obuwia, okazało się, że buty te zniknęły, jakby je wiatr zdmuchnął. Detektyw daleki był od przywiązywania nadmiernej wagi do tego faktu, strata pary butów nie była też czymś, co mogłoby mu złamać życie, w każdym jednak razie rzecz była dziwna.

Po długich i bezowocnych poszukiwaniach Wichura włożył dawne obuwie, które miał na nogach dnia poprzedniego i otworzył drzwi na korytarz. Ku zdziwieniu jego, zaginione buty stały przed drzwiami, ustawione starannie jeden obok drugiego.

Zawołał służącego i zapytał go, czy to nie on przypadkiem zabrał buciki do czyszczenia i postawił je teraz pod drzwiami. Służący jednak zaprzeczył. Nie, on nie brał tych butów do czyszczenia. Czyścił je przecież dwa dni temu, a potem schował je do szafy. Wielmożny pan nie miał od tego czasu tych butów na nogach.

Nic nie pomogło, sprawa butów pozostała niewyjaśniona.

Równie niewyjaśniona była atmosfera panująca w pałacu. Stawała się ona wprost niemożliwa. Towarzystwo obecne w Łagiewkach można było podzielić na dwie grupy. Do jednej należał komisarz Wagner, Konrad Wichura, Iga Org, no i – wywiadowca Skalak. Do drugiej Albert Medieval i jego towarzysz cierpiący na spleen. W pierwszej grupie byli ludzie, którzy starali się rozwiązać zagadkę wypadków zaszłych w Łagiewkach. Do drugiej należeli ci, na których ciążyły niejasne podejrzenia. Była jeszcze trzecia grupa mieszkańców pałacu, a do niej należał Bitru i jego córka. Była to grupa pokrzywdzonych.

Tego dnia zaraz po śniadaniu Wichura udał się do Izydora Bitru, który wstał już wprawdzie z łóżka, jednakże nie opuszczał jeszcze swego pokoju.

Właściciel Łagiewek wyglądał strasznie i detektyw, patrząc na niego rozumiał, iż dla tego człowieka strata, jaką poniósł, gorsza była od utraty życia.

Konrad Wichura przyszedł, by zakomunikować panu Bitru, że ma zamiar zbadać dokładnie podziemia pałacu, ma bowiem nadzieję, że skradzione klejnoty znajdują się jeszcze na terenie Łagiewek.

Ku wielkiemu zdziwieniu Wichury stary chciwiec przyjął słowa jego bardzo niechętnie i w dyplomatyczny sposób starał się nawet odwieść detektywa od tego zamiaru. Twierdził, że nie zda się to na nic, że wreszcie istnieje możliwość, iż Wichura zabłądzi wśród podziemnych zakamarków i przyczyni tym wszystkim nowego kłopotu.

Coraz to bardziej zdumiony zachowaniem Bitru, Konrad Wichura rozmawiał z nim tak, by stworzyć pozór, że daje się odwieść od swego postanowienia. Gdy tylko jednak opuścił sypialnię pana Bitru i wrócił do siebie, rozpoczął natychmiast przygotowania do wyprawy. Oczyścił starannie broń, wypróbował ją i zabrał z sobą dwa zapasowe magazynki. Następnie przygotował elektryczną latarkę wraz z zapasową baterią. Po dokonaniu tej czynności wydobył z walizki obcisły drelichowy strój, włożył go, po czym zmienił buty na te właśnie, które wykradziono mu i zwrócono w tak dziwny sposób.

W ten sposób ubrany i uzbrojony w rewolwer, lampkę elektryczną, duży zwój sznura oraz małą walizeczkę z narzędziami Konrad Wichura wybrał moment, kiedy przez nikogo niewidziany mógł skierować się do piwnic.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.